They call me Magenta!

Robactwo.

2012-01-30T22:54:00.001+01:00

Biblia w robactwo, czyli projekt na konkurs.
Karty z poddrukiem z Biblii Nepolity (1575), każda ma wymiary 34 x 46cm.
A wszelkie robactwo w skali 1:1.

Kilka detali:

Więcej można zobaczyć tutaj.
Pozdrawiam!

Plakaty plakaciki

2012-01-22T02:00:00.000+01:00

Konkurs TakMiło(sz) i moje dwa pomysły:

Ten bazujący na bazgrołach, którymi Miłosz zwykle ozdabiał swoje rękopisy podczas myślenia nad wierszami
oraz:

Taki bardziej poetycki.

Konkurs "Tworzymy bezpieczny internet":

Plakat przerażający ilością śmieci w internecie
oraz:

Porażający jakością języka pisanego, za który udało mi się cośtam zgarnąć :) Dlatego też zapraszam na wystawę w Muzeum Plakatu w Wilanowie, która będzie otwarta od 16 stycznia do 5 lutego 2012 oraz na wernisaż tejże wystawy 31 stycznia o godzinie 18, gdzie najprawdopodobniej będzie można mnie spotkać i porozmawiać na różne tematy.

Pozdrawiam serdecznie!

StreetMag

2012-01-10T18:11:00.003+01:00

Zapraszam do zagłosowania na mnie w konkursie na projekt torby dla StreetMag.
Więcej informacji pod tym linkiem: tutaj

Niedługo pojawi się grubsza aktualizacja na blogu, proszę o odrobinę cierpliwości :)
EDIT: nie wygrałam, trudno :)

Trochę ilustracyjnie

2011-10-02T17:44:00.000+02:00

Dla tych, którzy śledzą mojego drugiego bloga będzie to pewnie nic nowego, ale postanowiłam conieco napisać też tutaj.

Wakacje mijają pracowicie. Robię dużo rzeczy dla Fabryki Mebli B.M., o czym napiszę pewnie trochę później. W wolnych chwilach siadam jednak przy kartkach i rysuję ilustracje. Kiedyś, zanim poszłam na grafikę, robiłam takich rzeczy miliony (no, może troszkę przesadzam). Jednak przez różne zawiłości i sytuacje życiowe odstawiłam ilustrację na bok. Niedawno, któregoś wieczoru wyciągnęłam z szafy swoje stare teczki z rysunkami i pomysłami, przejrzałam wszystko i postanowiłam wrócić do tego, co kiedyś tak bardzo kochałam. W ruch poszły cienkopisy, akwarele, mazaki, korektory. Przy dobrej muzyce, towarzystwie kota i hektolitrach zielonej herbaty powstawały obrazki. Dużo obrazków. A oto i niektóre z nich:

Kierowca - mały gift dla kolegi, który kocha karciane sztuczki i był kierowcą na weselu mojego brata. Można ja też znaleźć na Behance.

A to z kolei prezent dla Groszka - portret z kotami, który dostał gigantyczną liczbę lajków na bangzylach.

Cóż, przy takiej ilości pozytywnego odzewu nie pozostaje mi chyba nic innego jak kontynuowanie rysowania :).
Pozdrawiam serdecznie!

Tym razem trochę prac z innej pracowni.

2011-09-04T23:45:00.000+02:00

A pracownia ów to tzw. Warsztat dizajnu, czyli pracownia projektowania graficznego prowadzona przez prof. Górskiego i panią Wasik, którą to całą pracownię wraz z prowadzącymi pozdrawiam (o ile w ogóle ktoś z nich to czyta ;)).

Na dobry początek logo dla Wydziału Filologicznego UG. Z tego co wiem to chyba żadna z propozycji z pracowni nie została wybrana, a szkoda.

Okładki do serii kryminałów dla wydawnictwa Terytoria, sytuacja podobna do tej powyżej, ech.

Moja propozycja plakatu na warszawską Noc Muzeów (jedna z 2, ta mi się bardziej podoba). Jak wiadomo w regulaminie było, że ma nawiązywać do chemii lub do Marii Curie-Skłodowskiej.

Na wyniki konkursu o legendach wawelskich jeszcze czekam, więc póki co nic więcej nie pokażę :) Za to chętnie poczytam różne opinie, więc zapraszam do komentowania. Zapraszam też na różnego typu portale: behance, digart, facebook czy logopond.

O...

2011-08-08T20:51:00.003+02:00

Ot taki sobie projekt, mielony cały semestr. Każdy dostał temat, na który można było zrobić co się tylko chciało. Dla mnie wybrano "karuzelę", no i się zaczęło. Na początku burza mózgu, miliony skojarzeń, powiązań, kilka kartek zabazgranych w mapy myśli od słowa do słowa. W końcu zebrane do kupy zabrzmiały jednogłośnie: magazyn o... mediach? polityce? kulturze? w zasadzie to o czym? Jednym z haseł zapisanych przeze mnie była "medialna karuzela". Wokół niego pełno dopisków typu "jak media wszystko pokazują, a jak jest naprawdę", "tu czysto, a tu bajzel" itp.

Projektowanie rozpoczęłam od logo. Tak powstało wyglądające jak karuzela O...

Magazyn zapakowany był w folię i poobklejany mnóstwem kolorowych naklejek - czyli jak to media, wszystko piękne kolorowe, aż chce się patrzeć (!).

Po rozpakowaniu natomiast traci błysk i jest bardzo oszczędne w formie.

W środku pojawia się spis artykułów, a nawigacja opiera się tylko kreskach. Logo się trochę rozpada. Czy aby na pewno wszystko gra jak należy?

Artykuły poukładane na dość zwariowanej siatce. Strasznie fajnie mi się to projektowało. Do artykułów zamiast zdjęć narysowałam bardzo proste ilustracje.

Projekt zakończony, wydrukowany, złożony, obcykany i oceniony. Prawdopodobnie będzie można go osobiście pomacać podczas najbliższych dni otwartych ASP w Gdańsku w pracowni grafiki edytorskiej.
Więcej zdjęć na moim portfolio.
Link do projektu na Behance: link.

PS. Obiecuję, że kolejny magazyn, który zaprojektuję, będzie miał nazwę dłuższą niż jednoliterową.
PSS. Chce ktoś kupić projekt? :)

Tada!

2011-08-07T18:44:00.000+02:00

Nowa wersja portfolio ruszyła: zmm-design.com
Jeszcze nie do końca wszystko skończone, ale nie ma co dłużej czekać :) Do zrobienia została zakładka z ilustracjami i kilka skryptów przyspieszających ładowanie strony. A tak to w sumie już gotowe, mi się podoba :)

Tymczasem zapraszam też na mojego drugiego bloga, na którym ostatnio sporo się dzieje: bangzyle.blogspot.com

Nadejszła wiekopomna chwila...

2011-05-06T20:09:00.003+02:00

... i po krótkiej prośbie o zaproszenie Magenta znalazła się na Behance. Na pierwszy ogień wrzucam swój projekt dyplomowy: http://www.behance.net/gallery/J-magazine/1367515
Projekt ma już prawie rok, wiele bym w nim zmieniła teraz. Pisałam o nim nawet wcześniej na blogu.
Oczekującym na moje najnowsze realizacje radzę uzbroić się w cierpliwość. Na początku czerwca szykuje się gigantyczny update - zarówno na portfolio, jak i blogu, flickr czy dA. Póki co zapraszam na bangzyle.
Pozdrowienia z Gdańska!
PS. Skrócenie semestru o miesiąc jeszcze zrozumiem...ale znienacka jeszcze o dodatkowy tydzień to już przesada. Jak ja się wyrobię?

Wiosenne zdjęcia

2011-04-28T18:30:00.001+02:00

Oczywiście pod ostrzałem znowu moja siostra :) Fotogeniczne toto!

A na deser jeszcze kot, który upolował jaszczurkę i pies, który najedzony nie ugryzie:

Ale jaja!

2011-04-27T22:25:00.002+02:00

Kontynuowawszy wcześniejsiejszą notkę: siostra z zespołem DePe dotarła do finałowej 15 X-factora :)

A to taki mój gift dla zespołu, żeby miłą pamiątkę mieli:

Nieco spóźnione życzenia świąteczne dla wszystkich odwiedzających tego bloga, bądź inne moje internetowe dziwactwa: SMACZNEGO LAJKA WSZYSTKIM!

Znowu zaczyna się el sesjo masakro.... na mojej uczelni to już 23go maja.

Pozdrawiam i życzę dużo cierpliwości, jak się z wszystkim uporam napiszę coś ciekawszego, a tymczasem chowam się w mrocznych zakamarkach inDesigna i Photoshopa....

Kibicuję!

2011-03-28T10:53:00.002+02:00

Zespół DePe zadebiutował właśnie w pierwszym polskim X-Factorze. A ja miałam okazję zrobić dla nich logo.

Wśród członków zespołu jest moja siostra, którą wszyscy znają z moich zdjęć. Tak tak! To ona! Tutaj i tutaj. I tutaj też. Dominika (bo tak ma na imię) od dłuższego czasu zajmuje się śpiewem i rozwija swój talent wokalny. W filmiku poniżej to ona śpiewa te "ra ra ra a aa" ;)

Życzę jej i całemu zespołowi wielu sukcesów!
Ich oficjalna strona: http://depeonline.com/

PS. Zauważyliście guziki "lubię to" na blogu? W końcu udało mi się je ustawić :) Zapraszam maniaków "lajkowania" również na bangzyle.

Negatyw

2011-03-15T21:50:00.000+01:00

został negatywnie oceniony. Głownie z powodu braku "prawdziwego" tekstu i drobnych niedoróbek typu "w" na końcu linii. Ale no cóż, projekt jest i semestr zaliczony, więc żyć, nie umierać! :)

A jak wam się podobają takie zabawy tekstem na siatce i nietypowy grzbiet?

Prawdę powiedziawszy...

2011-03-07T02:34:00.003+01:00

Mam ochotę zacząć pisanie tego bloga od początku. Tak, od zera. Mam jakieś mieszane uczucia jak na to wszystko patrzę. Szczególnie jeżeli widzę, że najczęściej czytanym i komentowanym wpisem jest tekst napisany w złości, niezbyt obiektywny (chociaż w zasadzie szczery), ale z którego częścią wypowiedzi teraz bym się nie zgodziła.
No nie wiem, chyba trzeba zmienić profil bloga na porady projektowo-klienckie : ) Widzę, że wiele osób ma z tym problemy. Poza tym jednak będzie dużo o grafice i oczywiście świeże projekty.
Tym razem do pooglądania trochę moich cudów z gdańskiej ASP.

Na pierwszy ogień rzucam plakat z pracowni prof. Staniszewskiego. Jak wiadomo profesor ów zajmuje się problemami społecznymi, więc w ostatnim semestrze wybrał sobie temat "Autyzm". Plakat ma na celu przybliżenie ludziom autyzmu - nie w żaden drastyczny sposób jak to się robi w tv/gazetach itp. (zdjęcie chorego dziecka i smutnych rodziców) tylko w bardziej przyjemnym w odbiorze, zachęcającym do działania. Mój jest bardzo facebookowy :)

Następnie plakat konkursowy "Mare nostrum" wykonany w pracowni prof. Górskiego (Warsztat dizajnu). Niestety nie zwycięski, chociaż pierwsze 3 miejsca zostały opanowane przez Gdańsk. Dla niedowiarków link: http://www.youth-in-europe.eu/newsenglisch.html

Na koniec jeszcze plakat konkursowy na FETĘ (jeden z dwóch, drugi na moim portfolio). Również tworzony pod okiem prof. Górskiego w jego pracowni. Konkurs wygrał kolega z roku, więc w tym miejscu chciałabym szczerze pogratulować :)

EDIT: Och, ach, przepraszam. W międzyczasie 23go lutego stuknął mi kolejny rok, starzeję się w zastraszającym tempie!

Nauka o łapaniu oddechu.

2011-02-21T02:19:00.006+01:00

Ciężko go złapać podczas sesji na ASP.

Jeansowo

2010-11-24T00:46:00.008+01:00

Trochę zdjęciowo, trochę projektowo. Projekt na zajęcia z grafiki edytorskiej. Więcej jak zwykle na moim portfolio.

Nie do końca to wygląda jak chciałam, ale przynajmniej wiem na co zwrócić uwagę następnym razem :)

Analogowe lowe cz. 2

2010-10-25T15:48:00.003+02:00

Druga część zdjęć z pierwszej kliszy Berci. Więcej można zobaczyć tutaj.

Wieje sandałem?

2010-10-13T15:37:00.002+02:00

To już drugi tydzień na ASP w Gdańsku i dalej nie udało mi się znaleźć niektórych profesorów, z którymi mam zajęcia. Od tych co się udało znaleźć mam już tematy i terminy ich zaliczenia (przeraźliwie krótkie). Generalnie to sajgon, masakra i chaoskosmos. Ale za to po tym wszystkim będzie czym się na blogu pochwalić :)

Póki co zapraszam na zdjęcia z Akademika ASP:

Muzyczna sesja Kamila i Marysi

2010-09-28T16:44:00.003+02:00

Odwoływana, przekładana, opóźniana, ale w końcu udana sesja. Z Kamilem i Marysią znam się już dosyć długo i dobrze, więc robienie im zdjęć było dla mnie czystą przyjemnością (pomimo błota i ciężkiego terenu).

Już w najbliższy czwartek będzie można usłyszeć ich cudowne brzmienie w Pijalni Czekolady Wedla w Białymstoku. Już teraz można posłuchać ich kilku piosenek tutaj lub tutaj. Natomiast dokładnie w tej chwili można obejrzeć ich przeurocze fotografie :) Zapraszam!

Zapraszam tez na mojego photostreama.

Analogowe lowe cz. 1

2010-09-11T15:08:00.003+02:00

W końcu wypstrykałam i wywołałam pierwszą kliszę z mojej Berci (Beroquick KB 135). Zapraszam do obejrzenia zdjęć Białegostoku oraz okolic mojego domu w Łapach :)

Magentowy omlet wybuchowy

2010-08-29T15:36:00.002+02:00

Bardzo wiele osób pyta się mnie jak takiego zrobić, oto więc mój przepis ;)

Składniki na jeden omlet:
2 jajka
3 czubate łyżki mąki
bardzo płaska łyżeczka proszku do pieczenia
szczypta soli
mleko

Jajka wbić do miseczki, następnie dodać mąkę, proszek i sól. Mleko zwykle daję "na oko", ale jest to tak mniej więcej ponad pół szklanki. Ciasto powinno być bardzo podobne do naleśnikowego, tylko bardziej żółte. Całość trzeba ubić trzepaczką (broń Boże nie mikserem - wyjdzie zbyt pulchne i ucieknie z patelni).

Patelnię trzeba dobrze rozgrzać. Najsmaczniejszy omlet robi się na margarynie (ja preferuję "Kasię"). Ciasto na patelni będzie miało grubość ok. 5-7mm.

Teraz najgorsza rzecz, czyli czekanie. Smaży się go na wolnym ogniu na małym lub średnim palniku, i w dodatku pod przykryciem. Pokrywka jest potrzebna, aby ładnie urósł. Kiedy usłyszy się dźwięki skwierczenia - to znak, że należy omleta obrócić na drugą stronę. Kiedy podniesie się pokrywkę wygląda to mniej więcej tak:

Uwaga! Czasami omlet urośnie tak bardzo, że aż wybucha!

Po odwróceniu na drugą stronę wystarczy dosłownie 10 sekund. Ciasto generalnie jest upieczone, musi się tylko lekko zarumienić. Po zdjęciu z patelni szybko opada, ale jest za to niesamowicie mięciutkie i delikatne.

I gotowe ;) Smacznego!
Polecam z dżemem wiśniowym.

Uwaga! Jeśli po 10 minutach pod przykryciem wciąż nie słyszysz skwierczenia, najprawdopodobniej omlet się spalił.

Nadmorsko

2010-08-26T20:58:00.002+02:00

Gdyby ktoś przebywał w okolicy, gorąco polecam. Sianożęty niedaleko Kołobrzegu. Te 10 dni dobrze mi zrobiło :)

Następna wrzutka już wkrótce. Już teraz więcej na moim flickr. Zapraszam.

Inaczej?

2010-08-07T20:45:00.002+02:00

Recykling w praktyce

2010-07-29T23:48:00.005+02:00

Pewnego ciepłego, słonecznego dnia moja mama wpadła na genialny pomysł wyrzucenia wszystkich gratów z piwnicy. Wśród nich znalazła się stara, zniszczona kosmetyczka. Dziwne, że patrząc na nią widziałam co innego.

Wyprałam ją, pozaszywałam dziury, dorobiłam srebrny łańcuszek i pomalowałam. Wygląda ciekawie. Podobno kwiatki teraz w modzie.

Wakacje mijają sobie spokojnie. Były wypady nad rzekę, było trochę leniuchowania z kotami. Przyznam szczerze, że w ciągu upałów temperatura powietrza w moim pokoju była nie do zniesienia. Darmowa sauna. Teraz jest trochę chłodniej, więc można w końcu coś kreatywnego porobić przy komputerze.

Poprawiłam szatę graficzną swojego portfolio oraz jak widać także i bloga. Może ma ktoś chęć na wizytówki, ulotkę, stronę internetową czy baner flashowy? :)

Fajrant!

2010-07-12T22:38:00.014+02:00

Dyplom obroniony na 4 i pół. Trochę szkoda, że do piątki zabrakło jednej setnej ze średniej, ale kto by się tym przejmował, jeśli dalsze studia już załatwione. Bardzo miło jest mi poinformować, iż dostałam się w końcu na wymarzone ASP, w dodatku w Gdańsku, gdzie będę mogła zawsze wyjść na plażę i posłuchać szumu morza :)

Temat mojego dyplomu: Wydawnictwo prasowe.
Do tego część pisemna: Współczesne odmiany książki.
I dodatkowo aneks: Tryptyk grafik warsztatowych.

Promotorem mojej pracy był dr Grzegorz Łoś.

CEL PRACY: Zaprojektowanie szaty graficznej wydawnictwa prasowego
OPIS WYKONANEJ PRACY: Miesięcznik „J” to magazyn o Japonii. Można w nim znaleźć m.in. informacje o twórcach, kulturze, aktualnej modzie i designie. Kierowany jest głównie do ludzi młodych oraz osób zajmujących się projektowaniem.
W ramach pracy zostały zaprojektowane następujące elementy: znak graficzny (logo), okładka, spis treści, strona redakcyjna, wnętrze podzielone na działy, nawigacja.

Logo zostało zbudowane na siatce o podziałach 4:8, ukośna belka w "J" ustawiona jest pod kątem 45 stopni. Nawiązuje wyglądem do sztuki origami - przypomina równo pozginany pasek papieru. Kolorystyka nawiązuje zarówno do koloru kwiatu sakury jak i barw narodowych Japonii, oparta jest na gradientach zbudowanych z 3 kolorów.
Na okładce oraz we wnętrzu wydawnictwa logo ma wymiary 2cm x 4cm.

Elementem występującym razem z logo jest odcięty od niego pasek, który ciągnie się i zgina na okładce, na stronie redakcyjnej i w spisie treści.

Podczas obrony zarzucono mi, że gradient w logo to amatorszczyzna. Jednak moja argumentacja rozwiała wątpliwości komisji. Każdy grafik wie, że w przypadku amatorskiego logo gradienty zwykle są rzeczą wrzucaną "na siłę", bez których logo w gruncie rzeczy byłoby czytelniejsze. W moim przypadku usunięcie gradientu spowodowałoby utratę charakteru - logo nie przypominałoby pozaginanego paska, tylko miałoby postać gładkiej apli.
Do samego wydawnictwa nie było żadnych zastrzeżeń. Było mi bardzo miło, kiedy mój recenzent dr Waldemar Regucki mówił mnóstwo pozytywnych słów o mojej pracy. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, iż jest on ekspertem w dziedzinie typografii.

Nawigacja wewnątrz wydawnictwa - to dopiero fajna sprawa! Projektowanie tego sprawiło mi naprawdę wielką przyjemność. Każdy dział dostał swój unikatowy kolor. Kolor pojawia się na niewielkim kwadracie na brzegu strony na odpowiedniej wysokości. Otwierając na spisie treści można łatwo odnaleźć szukany artykuł bez potrzeby szukania numeru strony.

Oczywiście nie zabrakło odpowiedniej notki prawnej, zdjęcia przecież nie są moje ;)

Okładka, spis treści i kilka przykładowych stron:

Myślę, że siatki podziału stron sobie w tej notce daruję :) Uff, jak dobrze mieć w końcu wakacje!

Zamiast się uczyć do obrony

2010-07-03T23:13:00.003+02:00

...najlepiej zrobić sesję zdjęciową.
Znów przed obiektyw została zaciągnięta siostra.

Dyplom złożony w dziekanacie czeka spokojnie na dzień obrony. A sama obrona to w sumie tylko formalność, bo dostałam się już na studia 2-go stopnia do Gdańska. Dyplomem pochwalę się może trochę później.

Póki co zapraszam na swojego photostreama na flickr.

Zbliża się ku końcowi

2010-06-10T21:29:00.002+02:00

Mój kosz na śmieci ciężko znosi ten dyplom.

Dyplom gryzie boleśnie

2010-05-29T16:59:00.004+02:00

W chwilach kiedy się nim nie zajmuję, relaksuję się szukając ciekawych rzeczy w necie.

Skończyłam stronę dla Piotra Polowczyka. Rezultaty można oglądać tutaj. Poza tym robiłam tez już jakiś czas temu stronę dla Aleksandry Dargiewicz, a nie pisałam o niej na blogu, więc teraz zamieszczam linka. Jeśli ktoś jest chętny na stronę-wizytówkę to zapraszam :) Robię grafikę i kod.

Po dyplomie wezmę się w końcu za swoją stronę... bo bardzo tego pragnie. Wytrzymaj jeszcze 3 tygodnie moja biedulko.

Gdańskowo

2010-05-17T19:07:00.003+02:00

Mała wycieczka do Gdańska zaowocowała kilkoma ciekawymi zdjęciami.

Zakaz kotwiczenia na drzewie? Hmm...

Więcej można zobaczyć tutaj.

Dominikowo niebiesko

2010-05-07T20:28:00.007+02:00

Tak, udało mi się wyciągnąć Dominikę na sesję. Ciężko było wybrać ciuchy, ciężko było łazić po błocie, ciężko było walczyć z komarami.

What would Lady Gaga do? Lady Gaga would eat that mosquitos.

A oto i efekty:

To zdecydowanie moje ulubione zdjęcie. Ale i pozostałe są równie udane.

Trzeba przyznać że pogoda była wymarzona. Ten wiatr czynił cuda z włosami.

Więcej można zobaczyć tutaj.

Nowości śliczności

2010-05-02T15:41:00.003+02:00

Nadszedł czas pochwalić się pstrykadełkami.

a na deser piękna Bercia kupiona za bezcen na Allegro:

Między innymi o wielkanocnym konkursie piękności

2010-04-04T20:24:00.088+02:00

Dziś notka trochę inna. Nie będzie nic o wojnach ani o grafice, ale o niezwykłym zjawisku świąt Wielkanocnych w Polsce. Zapraszam do lektury!

Primo.

Kiedy mieszkam w Białymstoku nie mam czasu na telewizję. Zwykle nie mam też czasu żeby coś porządnie zjeść. Dlatego też kiedy wracam do domu staram się te dwie rzeczy nadrobić (szczególnie tą drugą - wiadomo, jestem studentką, a student z natury swojej jest stworzeniem biednym). Tak więc posiłki spożywam przed telewizorem oglądając wszystkie możliwe części Gwiezdnych Wrót i programów o projektowaniu na Discovery. Odkryłam przy tym ciekawą zależność. Kiedy kończy się np. odcinek GW sezonu 3go to zaraz po chwili zaczyna się inny odcinek GW innego sezonu na innym kanale. Z kolei kiedy ten się kończy to zaczyna się GW Atlantis na kolejnym kanale. Kiedy kończą się juz kanały przełączam na Discovery i tam akurat nadawany jest program, który mnie interesuje. Kiedy zaś i ten się skończy znów zaczynaja się GW i tak w koło Macieju. Czyżby ktoś zaprogramował telewizję pod moje potrzeby świąteczne?

Nie o tym chciałam jednak pisać w tym punkcie, a mianowicie o reklamach. O tysiącach reklam, wszystkich niemalże takich samych. Oczywiście są też i ciekawe przypadki reklam świątecznych, ale ich odsetek jest niewielki (szczególnie w porównaniu ze świętami Bożego Narodzenia). Blok reklamowy trwa średnio 5-15 minut (w porywach do 20 - niezły rozrzut). W skład każdego bloku wchodzi część reklam produktów i usług oraz część reklam oferty danego kanału telewizyjnego, dodatkowo często poprzedzającego kolejną część reklam produktów i usług.

W domu jestem od środy. Od tego czasu oglądam telewizję dosyć często i gęsto i niektórych reklam mam już dość. Przede wszystkim reklamy neostrady z kurą, która za usługi internetowe płaci jajkiem. Po pierwsze dlatego, że jest emitowana w każdym bloku reklamowym i czasami nawet po 2 razy, a po drugie, że wcale nie zachęca mnie do kupienia neostrady tylko do kupienia kury.

Mam też dosyć reklam Knorr i Winiary. Szczególnie tej z zaczarowanym żurkiem. Już nie chodzi tu nawet o znikające z garnka warzywa i kurczaka po wsypaniu żurkowego proszku, ale o entuzjazm w głosie dziewczynki i jej mamy na magiczne słowo "żurek". Nie wiem jak inni, ale ja będąc mała dziewczynką na dźwięk tego słowa dostawałam dreszczy, robiłam kwaśną minę i za nic w świecie nie chciałam mieć tej zupy na obiad. Nawet moja mama uznała tą reklamę za nierealistyczną - może jak zapoznacie ją z jakimś dzieckiem, które lubi żurek to zmieni zdanie.

Irytuje mnie też reklama żelu pod prysznic Palmolive, w którym kobieta zachwycona jego działaniem kąpie się w fontannie. Nie tylko z tego powodu, że pokazuje taką historie, ale także z rażącego błędu w wymowie lektorki, który za każdym razem sprawia, że zaczynam się śmiać. Owa pani zamiast "apetyczny" mówi "apatyczny". Pozostawię to bez komentarza.

Podobają mi się natomiast reklamy BZ WBK ("I ty, i ty, i ty dostaniesz"). Chociaż czuję, że wkrótce mi zbrzydną. Trafia do mnie też reklama Netii z Tomaszem Kotem w milionie wersji. Żeby rozśmieszyć mamę wystarczy wejść do pokoju z pierwszym lepszym szalikiem podniesionym do góry i zanucić "Osiemset jeeeeden osiemset dwaaaaa...".

Dobrze jednak, że święta trwają tylko kilka dni i, że będę musiała wrócić do swoich zajęć. Dłuższy czas spędzony na oglądaniu telewizji mógłby się skończyc tragicznie. Nie dość, że byłabym gruba od nic-nie-robienia, ale i zaczęłabym gdakać jak kura, czarować zupy i przy pierwszej możliwej okazji wykąpałabym się w fontannie na białostockim rynku. Ach no i pewnie zaczęłabym pisac swojego bloga w języku pradawnych i za wszelką cenę chciała skontaktować z tajną bazą wojskową w USA w celu przekazania informacji, że mój kot Siergiej to tak na prawde kosmita (czyt. kotsmita) i że chce odwiedzić swoją rodzinną planetę.

Telewizja pierze mózg. Codziennie. Niezmiennie.

Secundo.

Wczoraj była wielka sobota. W polskiej tradycji jest to dzień, w którym prznosimy do kościoła święconki. Jak wiadomo jest to koszyk z mięsem, jajkami, chlebem i solą. Dziwne, że kapłan czytając modlitwę błogosławiącą pokarmy nie wspomina nic o kwiatkach (zarówno żywych jak i sztucznych), wstążkach, piórkach, plastikowych ptaszkach, czekoladowych zającach, sernikach, serwetkach, brokacie i wszystkich innych cudach, które można w wielkanocnym koszyczku znaleźć. Tak tak, to bardzo dziwne. Na tyle dziwne, iż uznałam, że ów zjawisko nazwę Wielkanocnym Konkursem Piękności.

Rozumiem, że jak sami ubieramy się do kościoła, tak samo chcemy ładniej ubrać naszą święconkę, ale są przecież jakieś granice. Ubiór powienien być skromny. Nikt nie załozy przecież na siebie cekinowanego płaszcza.

W moim domu od kiedy pamiętam byłam wybierana do ozdabiania święconki. Zwykle po prostu owijałam rączkę koszyka wstążką, a do ozdobienia używałam bukszpanu lub suszków. Do tego były jeszcze dwie serwetki: jedna pod spód, aby łatwo było wszystko wyjąć i jedna na wierzch, aby o wszystko przykryć. Do środka wkładałam kiełbaskę, jajka, chleb, sól i baranka. Zawsze byłam dumna z tego, że udało mi się święconkę tak pięknie przyozdobić i zawsze robiło mi się smutno, kiedy przychodziłam do kościoła i widziałam mnóstwo ładniejszych. Cieszę się jednak, że w mnie w domu trzymaliśmy się tradycji i nie dokładaliśmy niczego innego.

Nigdy nie potrafiłam zrozumieć skąd się biorą w koszyku ciasta, skąd sztuczne ptaszki, skąd czekoladki...

Konkurs piękności rozpoczął się juz conajmniej kilkanaście lat temu i rozkwita. Wielkanocne święconki w tym roku wyglądały przepięknie. Między koszykami z wikliny i słomy znalazły się także takie rarytasy jak koszyk z chromowanego metalu, koszyk z porcelany czy koszyk z samej serwetki. Rozmiarami też zachwyciły: od koszków wielkości pięści do takich, w których spokojnie zmieściłyby się 2 segregatory z dokumentami. Zawartość z kolei niezwykle różnorodna - a to koszyczek z samymi słodyczami, a to z pisankami i lukrowym barankiem, a to z ciastami, a to z pieczonym schabiem itd. Wymieniać można długo. Patrząc na niektóre koszyki zdawało mi się też, że więcej pieniędzy wydano na ozdoby niż na zawartość. Dziwne.

Dla dzieci ozdabianie koszyka to frajda, to wiem. Ale co z resztą?

Jeszcze ciekawiej robi się, kiedy pod uwagę weźmie się nie tylko święconki. Palmy wielkanocne też mają swoje odbicie w tym zjawisku. W święta wydaje się też mnóstwo pieniędzy na ozdoby na stół. Tylko po co to wszystko? Już teraz z badań wynika, że Polakom Wielkanoc kojarzy się bardziej z kurczaczkami i ze spotkaniem rodziny niż z kontemplacją Męki Pańskiej. Obawiam się, że materialistyczne podejście do świąt Wielkiej Nocy może nas wkrótce zgubić. W zasadzie to już się wszyscy gubią. To widać (jak nie widzisz, patrz punkt drugi ów notki).

Może nie jestem hiperkatoliczką, która zna na wylot katechizm, całą naukę i symbolizm stworzony przez Kościół, ale czuję, że coś jest nie tak, jak byc powinno. Czy do wychwalania śmierci i zmartwychwstania Chrystusa potrzebne są te wszystkie materialistyczne dodatki i cała ta szopka? Nie wydaje mi się...

Korzystając z okazji życzę wszystkim radosnych i ciepłych świąc Wielkanocnych, mokrego jajka i smacznego dyngusa : )

Z cyklu Odkrycia kuchenne: Czy wiecie, że rzodkiewki po zanurzeniu w wodzie barwią ją na fioletowo? Wygląda to zupełnie jak denaturat. Szkoda, że nie zauważyłam tego w Prima Aprilis...

Oto jest początek końca

2010-03-04T23:48:00.002+01:00

Rozpoczął się kolejny, ostatni już semestr grafiki. Czas się zająć pracą licencjacką. Mój nowy promotor poprzewracał mi w głowie tak, że aż nie wiem od czego zacząć.

O ile część pisemna pracy dyplomowej jest jasna i prosta - "Współczesne odmiany książki", o tyle część projektowa zapisana tymczasowo jako "Wydawnictwo prasowe" jest zupełnie nie do ogarnięcia.

Początkowo myślałam o książce. Nie miała być to jednak pierwsza lepsza książka. Chciałam, żeby miała coś wspólnego z kulturą, projektowaniem, fotografią itp. itd. Później pojawiła się myśl o magazynie (miesięczniku) o kulturze i sztuce. Precyzując to dalej doszłam do tematu "Ekskluzywny magazyn kulturalny", który miał być kierowany głównie do pań. Zauważyłam, że brakuje takiego magazynu w Polsce - większość pism dla pań to różowy chłam z ploteczkami i dietami-cud.

Nastawiona pozytywnie poszłam na spotkanie z promotorem, a ten... odwrócił mój temat o 180 stopni! Co prawda przyznał mi rację, że brakuje takiego pisma w Polsce i że byłby to dosyć ciekawy projektowy temat, ale... no właśnie! Ale! Jest mnóstwo gazet, które są już wydawane i mają tragiczną szatę graficzną. Przede wszystkim chodzi tu o lokalne gazetki kierowane do lokalnych społeczeństw, mówiące o lokalnych wydarzeniach.

W pierwszej chwili pomyślałam: przecież taka lokalna ludność nawet nie rozumie projektowania, nie jest wyedukowana w dziedzinach kultury i takie porządnie zaprojektowane magazyny mogą być dla nich totalnie nieczytelne. Nie zwracają oni uwagi na układ tekstów w takiej lokalnej gazecie ani na jakość zdjęć. W zasadzie nie liczy się zupełnie nic.

Ale.. gdyby tak spróbować to myślenie zatrzymać! Przecież ludzi da się wyedukować, trzeba tylko od czegoś zacząć. Może taki magazyn o kulturze w wersji lokalnej mógłby się sprawdzić? Wywiady z lokalnymi twórcami, informacje o lokalnych imprezach kulturowych, artykuły edukacyjne o sztuce - przecież to wszystko podane w dobrze zaprojektowanej gazecie mogłoby powoli zmieniać świadomość tej lokalnej ludności. Brak edukacji kulturalnej powoduje przecież np. takie zjawisko jak prowincjonalizm.

Magazyn z misją.. to mogłoby być coś. Niemniej jednak mam wątpliwości, czy może nie wrócić do poprzedniego tematu. I ten i ten jest przecież ciekawy. I co tu robić?

PS. Tęskno mi za moimi kotami.

Lubię zadawać trudne pytania

2010-02-15T21:11:00.005+01:00

Każdy przeciętny człowiek ma w domu jakiś obraz. Najprawdopodobniej jest to obraz kupiony za grosze na jakimś bazarze, który właściwie nie jest nawet malunkiem czy rysunkiem, a zwykłym wydrukiem na płótnie. Obraz ten przedstawia zapewne jakiś krajobraz, albo nie przedstawia zupełnie nic – po prostu pasuje kolorystycznie do wnętrza, w którym teraz wisi. Dla tego przeciętnego człowieka to właśnie jest sztuka.

Podobnie też dla niego sztuką są obrazy pokazywane przez ulicznych artystów na starówkach w rożnych miastach. Sztuką jest obrazek narysowany przez przyjaciela, który robi portrety ze zdjęć na zamówienie, a ów przyjaciel jest wielkim artystą, bo potrafi odwzorować dokładnie każdą fotografię używając ołówka.

Sztuką natomiast nie jest to, co można zobaczyć w galeriach. „To nie jest sztuka, bo mi się to nie podoba i tego nie rozumiem” - myśli sobie taki człowiek. Jako sztukę akceptuje wszystkie dzieła antyczne, średniowieczne, renesansowe, natomiast sztuka nowoczesna i współczesna do sztuki w pojęciu ów człowieka nie pasuje. Czego mu brakuje? Podobieństwa i jasności w odbiorze?

Za sztukę uznaje malarstwo, rysunek, rzeźbę, literaturę, ale już nie instalację, performance czy architekturę. Projektant mody to nie artysta, podobnie projektant graficzny. Operę uznaje za sztukę, ale musical już nie. Za sztukę uzna przedstawienie „Czerwonego kapturka”, ale nie uzna spektaklu tanecznego w wykonaniu grupy tańca nowoczesnego.

Gdyby ów człowieka skonfrontować np. z Katarzyną Kozyrą, uznałby ją za skandalistkę i wariatkę. Gdyby pokazać mu jak wyglądał sposób pracy Jacksona Pollocka, stwierdziłby że to nie jest prawidłowe. Dlaczego?

I co by powiedział taki przeciętny człowiek na mój rysunek i sposób pracy? Gdyby dowiedział się, że większość z tego to farba to chyba by mnie udusił.

Ej sesjo masakro

2010-02-10T22:23:00.004+01:00

Sesja dopada niespodziewanie i atakuje z wielką siłą. To coś o wiele gorszego niż "jakaś tam" grypa.

Projektowo.

2010-02-07T19:22:00.008+01:00

Dobrze jest mieć kota. Dobrze jest mieć 3 koty.

Potrafi taki kot poprawić humor w jednej chwili. Wystarczy, że zrobi coś głupiego, albo popatrzy się tępo. Z kotami da się nawet gadać. Wczoraj gadałam w Garfikiem, a moja rozmowa wyglądała następująco:

- Mra!
- Co tam, kocie?
- Myr...
- Na polowaniu w nocy byłeś, co?
- Mrrr.
- A duża mysz była?
- Mrrrrr!
- A Siergiej ci pomógł?
- ...
- Miał pomóc, ale nie pomógł, tak?
- Miał.

Myślę nad sklejeniem jakiegoś filmu z kotami. Mam mnóstwo krótkich filmików ze śmiesznymi sytuacjami - jak się tłuką, jak drapią w okno, jak gadają. Może wycisnę coś śmiesznego z tego.

Sesja już prawie dobiegła końca, teraz przede mną licencjat, na którego w ogóle nie mam pomysłu. No, może jakiś ogólny zarys mam, ale nawet nie wiem czy to przejdzie. Tymczasem kolejna porcja grafiki:

Projekt cyklu książek "Legendy muzyki". Cykl można dowolnie rozszerzać o dodatkowe tomy. Tutaj 5 okładek + jedno wnętrze. Tomy różnią się kolorem i grafiką na okładkę/wnętrze. W większej wersji można zobaczyć tutaj.
Swoją drogą, co mi przyszło do głowy, żeby projektować cykl książek z biografiami martwych muzyków? Ach, no tak, bo książki musiały mieć coś wspólnego z identyfikacją wizualną.

Identyfikacja wizualna firmy "Vinyl Records". Papier firmowy, koperty i wizytówki w standardzie, dodatkowo teczka i pudełko na cd. W większej wersji można zobaczyć tutaj.
Prawie cały semestr poświęciłam na to logo, co korekta to znowu coś do poprawki. Ale jestem z niego zadowolona, w zasadzie to prawie to samo co planowałam na początku, tylko trochę udoskonalone.
A ta czerwień w druku wyszła (przepraszam!) Z A J E B I Ś C I E. Mam kilka zdjęć, ale nie oddają one uroku tego koloru, szkoda.

Teraz będę miała trochę wolnego to się wezmę za bloga, czas zintegrować szablon z wyglądem portfolio. A potem idę na podbój internetu. Mam świetny pomysł, który zamierzam zrealizować. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

PS. Kocham moją mamę. Powiedziała, że za te moje piątki w indeksie da mi 300zł - taki zwrot kosztów wydruków na zaliczenie wszystkich przedmiotów. Jest wspaniała po prostu!

Ile kosztuje sesja?

2010-02-01T21:16:00.006+01:00

Politechnika Białostocka
Kierunek: Grafika
Specjalność: Projektowanie graficzne
Rok: III
Semestr: 5

Przedmiot: Projektowanie graficzne
W tym semestrze do zrealizowania były 3 tematy: logo, plakat i folder. Od strony cenowej wyglądało to następująco:

logo - wydruk 28x28cm - 3zł
plakat - wydruk A3 oraz wydruk 100x70cm - razem 43zł
folder - wydruki wszystkich stron - 3zł/jedna

Oczywiście wszystko podklejone ładnie na tekturze i wycięte. Na szczęście w moim przypadku udało mi się jeszcze na tym oszczędzić, bo miałam kilka tekturek z zeszłego semestru. Łącznie za ten przedmiot zapłaciłam 76zł.

Przedmiot: Projektowanie opakowań
Zadanie: zaprojektować opakowanie na butelkę (etykietę, pudełko oraz opakowanie zbiorcze na 6 butelek). Oddanie w postaci wydruku wizualizacji, czyli:

wizualizacja - wydruk 50x70 z podklejeniem na plastiku - 20zł

Na ten przedmiot poszło dokładnie 20zł, mało.

Przedmiot: Grafika edytorska
Mój ulubiony przedmiot, ale nie ze względu na koszty. Należało zaprojektować cykl książek (minimum 5) wraz z wnętrzem (ale tylko do jednej). Łącznie 5 okładek i 9 rozkładówek wnętrza (w moim przypadku). Żeby było jeszcze ciekawiej książki należało oddać w postaci makiet i plansz.

okładka - wydruk A3+ - 3zł
strona wnętrza - wydruk A3+ - 3zł
tektura do podklejenia planszy - 3zł
papier do wzmocnienia okładki - 2zł

Łącznie więc na ów przedmiot wydałam 110zł . No pięknie!

Przedmiot: Projektowanie identyfikacji wizualnej
Proste, wymyślić sobie firmę, zrobić do niej identyfikację. Oddanie wszystkiego w postaci makiet 1:1, oraz dodatkowo 3 plansze z samym logiem (wersja w kolorze, wersja czarno biała i wersja na siatce konstrukcyjnej). Cenowo wygląda to tak:

logo - wydruk 28x28cm - 3zł
pozostałe rzeczy - wydruki na ploterze na papierze matowym - w zależności od rozmiaru ok. 20zł

Łącznie wydałam 66zł.

Na tym się kończą przedmioty z wydrukami. Pozostałe wyglądały następująco:

Przedmiot: Projektowanie plakatu
Początkowo miał być cykl 3 plakatów na temat "Na granicy:", ale na koniec okazało się, że należy je połączyć w jeden. Na szczęście nie trzeba było nic drukować - a wydruk 100x70 z podklejeniem kosztuje 40zł. Uff!

Przedmiot: Grafika multimedialna
Zadanie: animacja uzupełniająca plakaty. Na zaliczeniu pokaz filmów, no po prostu coś pięknego!

Przedmiot: Rysunek
Tutaj kasy nigdy nie liczę, często po prostu wykorzystuje się różne wcześniej kupione lub znalezione tekturki i kartki. Jak dobrze, że co semestr na wydziale robione są czystki w pomieszczeniach i wyrzucane są wszystkie przestarzałe projekty! Prawdziwa oszczędnościowa uczta dla studentów. Już graficy o tym najlepiej wiedzą. A tematy w tym semestrze dawały do myślenia, najciekawiej wyszedł mi chyba "Dialog z mistrzem".

Pozostałe przedmioty: Filozofia, Podstawy marketingu i Socjologia sztuki
Tutaj też nie liczę kasy, chociaż na kserówki to pewnie poszło sporo...

PODSUMOWUJĄC:
76zł - projektowanie graficzne
20zł - projektowanie opakowań
110zł - grafika edytorska
66zł - identyfikacja wizualna
+ 40zł - klej w sprayu i taśmy do podklejania
RAZEM: 312zł

Nie wiem jak sobie w sesji radzą ludzie bez stypendium, po prostu nie mam pojęcia!

Wszystkie projekty z tego semestru można zobaczyć na moim portfolio.

Ach, no i prawie zapomniałam: nerwów też nie liczyłam, a tego to poszło najwięcej!

Na granicy wytrzymałości

2010-01-30T21:22:00.005+01:00

Sesja już się kończy, jest trochę luzu, więc zapraszam na kolejną porcję grafiki.

Cykl plakatów "Na granicy:":

i uzupełniająca je animacja o tym samym tytule:

czyli zajęcia z projektowania plakatu i multimediów razem wzięte.

A na deser animacja kolegi:

Sesyjnie

2010-01-18T18:27:00.004+01:00

Aż chciałoby się zaśpiewać "Happy happy joy joy song", ale chyba to niewykonalne. Za mną pierwsza zarwana noc nad projektami, które i tak się nie spodobały. Jest ok...

Tak prawdziwie o życiu studenckim:

Na luzie

2010-01-05T00:28:00.004+01:00

Jakąś godzinę temu obejrzałam ten oto filmik:

Dalej się śmieję.

Dzisiaj cały czas robiłam projekty na uczelnię. Udało się zrobić 3 plakaty na "Projektowanie plakatu" i 2 na "Projektowanie graficzne". Jeśli wszystko pójdzie dobrze to wrzucę na flickr.

Cały dzień przed kompem. Mam nadzieję, że mózg od tego mi nie wyparuje, bo oczy już zaczynają.

Mój Siergiej robiący dziwne miny do zdjęć. Uroczy jest.

Ten obrazek bije rekordy popularności - 16 favów na flickr i 73 na deviantArt. Tylko na digarcie jakoś ciągle cicho...

Sylwestowo

2010-01-01T17:03:00.002+01:00

Nowy rok, nowe przygody

2009-12-31T11:57:00.005+01:00

Wszystkiego najlepszego w nowym roku :) spełnienia marzeń przede wszystkim!

A na rozluźnienie atmosfery przedsylwestrowej anegdotka od Groszka.

Uwaga! Historia prawdziwa!

Historia miała miejsce w Londynie. Pewna dziewczyna opiekuje się psami, kiedy ich właściciele wyjeżdżają na wakacje.

Raz się zdarzyło, że zajmowała się ogromnym starym labradorem i podczas nieobecności właścicieli ten labrador zdechł. Gdy zadzwoniła powiedzieć co się stało, nie byli źli , bo pies był już bardzo stary. Nie wiadomo było jednak co zrobić z ciałem - nie można przecież ot tak tego wyrzucić. Poradzono jej by zadzwoniła do firmy zajmującej się zwierzętami w Londynie, a tam z kolei poradzili jej, aby przywiozła ciało psa do nich i tam je zutylizują. Problem polegał na tym, że ów centrum dla zwierząt było na drugim końcu Londynu, a ona nie miała samochodu, żeby te zwłoki tam zawieźć. Włożyła je więc do czarnego worka i pojechała metrem.

Dwie godziny jechała ze zwłokami psa w czarnym worku...

Kiedy już wysiadła, miała do pokonania jeszcze schody w górę. Z trudem podnosiła worek i po każdym jednym schodku męczyła się coraz bardziej. Zauważył to pewien chłopak i zaoferował pomoc. Chłopak zaczął wnosić ten worek o wiele sprawniej i z ciekawości zapytał co w nim jest. Dziewczyna nie wiedziała co powiedzieć - przecież jak powie, że ma tam zwłoki psa to chłopak się przestraszy i nici z pomocy. Wymyśliła więc, że ma tam winyle.

Chłopak wniósł worek na samą górę, zarzucił na plecy i uciekł.

Ciekawe jaką miał minę, gdy go otworzył i zobaczył tam co innego niż się spodziewał.

O szczęściu i nieszczęściu

2009-11-25T21:32:00.003+01:00

Anegdotka o szczęściu (a może nieszczęściu...)
Był sobie pewien biedny rolnik. Rolnik ten miał jednego konia, który pewnego razu mu uciekł. Wszyscy ludzie z wioski przychodzili do niego i mówili:
- Co za nieszczęście, twój jedyny koń ci uciekł!
A on na to odpowiadał ze spokojem:
- Może to szczęście, a może nieszczęście...
Następnego dnia koń wrócił i przyprowadził ze sobą kilka dzikich koni. Zaskoczeni ludzie z wioski przyszli znów do rolnika i mówili:
- Co za szczęście! Miałeś tylko jednego konia, a teraz masz ich kilka!
A on na to odpowiadał ze spokojem:
- Może to szczęście, a może nieszczęście...
Następnego dnia syn rolnika ujeżdżał dzikie konie. Jeden z nich nie dał się i zrzucił chłopaka na ziemię. Syn złamał rękę i nogę. Ludzie z wioski ponownie przyszli do rolnika i mówili:
- Co za nieszczęście! Twój jedyny syn złamał rękę i nogę, kto ci teraz będzie pomagał w polu?
A on na to odpowiadał ze spokojem:
- Może to szczęście, a może nieszczęście...
Następnego dnia wybuchła wojna. Do wsi dotarło zawiadomienie, aby wszyscy młodzi i zdrowi chłopcy stawili się na komisji wojskowej. Ludzie znów przyszli do rolnika i tak mówili:
- Co za szczęście! Ty jedyny będziesz miał swego syna u boku! Nie będzie cierpiał na wojnie jak nasi synowie!
A rolnik na to odpowiedział ze spokojem:
- Może to szczęście, a może nieszczęście...

Anegdotkę to usłyszałam na wykładzie z filozofii. Jest to prosta i ciekawa historia, którą można ciągnąć w nieskończoność.

Wszystko co się w życiu dzieje, może być szczęściem albo nieszczęściem – to, że ktoś uważa coś za szczęście, nie znaczy że inny ktoś też tak uważa. Coś, co dla Ciebie jest nieszczęściem, dla innego będzie szczęściem itd. itd.

Historia z życia wzięta:
Zaspałam. Ot, nieszczęście. Biegłam z drugą prędkością kosmiczną. Na przystanek dotarłam o dziwo punktualnie, ale autobusu już nie było. Pytam się kogoś na przystanku, czy była już siódemka. Była. O 3 minuty za wcześnie. Ot, nieszczęście. Ciężko jest mi zrozumieć białostockie autobusy. Kiedy przyjdzie się punktualnie, okazuje się, że był kilka minut wcześniej, a kiedy przyjdzie się wcześniej, spóźnia się niemiłosiernie skazując na kilkunastominutowe marznięcie w wietrze/ deszczu/ śniegu.
-No trudno – westchnęłam i spojrzałam na rozkład jazdy.
Następny autobus miał przyjechać za 20 minut, więc nie było sensu wracać do mieszkania. Nie miałam też najmniejszej ochoty przechodzić raz jeszcze przez ulicę, kręcić się między blokami i wchodzić na 3 piętro... Ach, no i jeszcze szukać klucza w torebce (ciężka sprawa!).
Usiadłam na ławce. Obok mnie siedział pewien starszy pan. Widać było, że już sporo w życiu przeżył. Miał lekko zapadnięte policzki i dosyć wychudzoną budowę ciała. Ubrany był jak przeciętny dziadek. Siedział zgarbiony i trząsł się trochę z zimna. Było zimno, wiał mroźny wiatr.
- Przepraszam Panią – zapytał nieśmiało – Czy jak przyjedzie siódemka pomoże mi pani wsiąść?
- Ależ oczywiście, nie ma problemu – odpowiedziałam - też czekam na siódemkę.
- Dziękuję – odpowiedział z uśmiechem – bardzo dziękuję.
Następne kilka minut rozmawialiśmy ze sobą. Staruszek opowiadał, że ma już 85 lat i jedzie odwiedzić swoja córkę. Jakiś miły pan pomógł mu dojść do przystanku. Gdy przyjechał autobus pomogłam mu wejść. Dziadunio ledwo chodził, trzymał się mnie bardzo mocno. Przypomniało mi się jak kiedyś zawsze łapałam swoją babcię pod rękę, gdy wychodziłyśmy z kościoła i pomagałam jej dojść do samochodu. Staruszkowi od razu ktoś ustąpił miejsca w autobusie. Zapytałam się na którym przystanku wysiada. Okazało się, że o jeden wcześniej niż ja, więc zaproponowałam mu, że wysiądę razem z nim i pomogę mu dojść na miejsce.
Dziadunio był taki szczęśliwy! Nie przeszkadzało mu nawet to, że zirytowany kierowca przyciął go w drzwiach podczas powolnego wysiadania (chociaż mnie to strasznie zdenerwowało), ani to, że wiało przeokrutnie, ani to, że z ledwością stawiał każdy krok. Ciągle dziękował, i powtarzał, żeby Najjaśniejsza Panienka obdarzyła mnie zdrowiem (jak to zwykle mówią starsi ludzie). Po drodze opowiadał też o tym co w życiu robił, jaka miał kochającą żonę i jak bardzo chciałby, żeby i mi się taki kochający mąż trafił. Bardzo przyjemnie się go słuchało. Ot, szczęście. Szczerze mówiąc to prawie zapomniałam o tym, że byłam już spóźniona do pracy...

Wesoło

2009-11-09T11:14:00.005+01:00

Yay! It's caturday!

Chickens are really naughty...

Kotowato i jesiennie

2009-10-22T15:33:00.005+02:00

where's the cat?

oh noes you made kitty scared

-co to za dźwięk? to dzzzt?
-to mój zoom, kocie.

mrr..

pac w łeb, matka bije syna
bo to syn marnotrawny jest, matce nigdy nie pomoże...

co robi Rita w liściach? zjada je...

Ciężko bywa, ale...

2009-09-21T23:27:00.006+02:00

Mój uroczy budzik. Kiedy nie udaje mu się mnie obudzić mruczeniem i miętoszeniem, idzie spać razem ze mną.

Cała trójca - Rita, Siergiej i Garfield.

Rita jest modelką, ma parcie na szkło.

Łapskiej architektury trochę

2009-09-16T01:36:00.007+02:00

Dom Etkunów przy ul. Spółdzielczej z lat 20. XX w.
Obecny właściciel chyba czeka aż się rozwali, a to przecież zabytek...

Bloki wciąż pachną komuną.

Łapskie pomniki przyrody, dużo przeżyły.

Ironia

2009-09-09T00:31:00.007+02:00

Czasem jest tak, że jest na opak.
"Uprzejmie przypominam, że w obiekcie obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu"

Okazuje się, że nie liczy się sprzęt tylko dobre oko.

Chociaż czasem lepszy sprzęt by się przydał, niewątpliwie.

Pamiętaj!

2009-09-05T21:33:00.014+02:00

Gdy się na rower wybrałam...
...tylko co do lasu wjechałam...
...telefon dzwoni...

"Marzeeenaaa, nie mam klucza do domu, gdzie jesteś?"

Obrazek z mojego Photostreama na Flickr